عابد و عارف....
قبل از هر چیز از همه دوستان به خاطر غیبت و تاخیر در آپدیت کردن عذر می خواهم.خصوصا" از حضرت آقای واحدی و دکتر شیری عزیز که واقعا" با دلگرمی هاشون من را شرمنده کردند.امیدوارم که بتوانم جواب این محبت ها را آنطور شایسته دوستان است بدهم.
فردا همایش چهره های ماندگار برگزار میشود.نفس برگزاری این همایش خیلی پسندیده نیکو است اما بعضی انتخاب های با سمت گیری سیاسی که نتیجه آن جفا در حق کسانی بود که به حق صلاحیت داشتند و بعضی برخوردهای نادرست با دعوت شدگان(نظیر آنچه بر عالم جلیل القدر حضرت آیة الله حسن زاده آملی گذشت) مهر تائیدی بر این نظریه است که آقایان علما و دانشمندان این دیار را به ابزاری برای وجاهت بخشیدن به خود تبدیل کرده اند.
نکته دوم اینه مگر این عزیزان همان هایی نیستند که تا چند سال پیش به بهانه تصفیه(یا هر اسم دیگری)عذرشان خواسته شد و عده ای همچون پروفسور فضل الله رضا همراه دیگر روشنفکران در ارمنستان با اتوبس به ته دره فرستاده شدند؟
حقیر ۱۰سال توفیق همسایگی با مرحوم دکتر نقشینه(پدر علم دامپزشکی نوین در ایران)را داشتم و هیچ وقت از یاد نمیبرم که میگفت:آمریکا را با همه رفاه و آسایش و احترامش ترک کردم و به ایران آمدم که وظیفه ام را به این خاک ادا کنم.و به یاد دارم که این مرد بزرگ از مال دنیا یک خانه و یک پیکان قدیمی داشت و بس....و دست تقدیر نگذاشت که مدیون این جماعت موج سوار شود.
نسل های آینده در مورد ما چه فکر می کنند؟؟الله اعلم...
یک حکایت از شیخ اجل می خواندم که حیف دیدم دوستان از آن بی بهره بمانند:
صاحبدلی به مدرسه آمد ز خانقاه بشکست عهد صحبت اهل طریق را
گفتم میان عالم و عابد چه فرق بود تا اختیار کردی از آن این فریق را
گفت آن گلیم خویش بدر می برد ز موج وین جهد میکند که بگیرد غریق را...
التماس دعا
یا علی مدد